Gdy dłużnik okazał się oszustem, sprawa przestaje być tylko cywilna.

Jesteśmy kancelarią prawną wyspecjalizowaną w sprawach pokrzywdzonych przestępstwem — przede wszystkim oszustwem (art. 286 § 1 k.k.). Analizujemy sprawy, przygotowujemy zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa i reprezentujemy pokrzywdzonych w postępowaniu karnym.

W naszym zespole są adwokaci i radcowie prawni — to oni występują jako pełnomocnicy pokrzywdzonego, bo w postępowaniu karnym zastępstwo procesowe jest zastrzeżone dla tych zawodów. Analizę sprawy, dokumentację i prowadzenie akt zapewnia zaplecze Instytutu, dzięki czemu prawnik pracuje na uporządkowanym materiale.

To prawda — samo niezapłacenie nie jest przestępstwem. Przestępstwem może być natomiast sposób, w jaki doszło do powstania zobowiązania albo do udaremnienia jego zaspokojenia. Kodeks karny opisuje m.in. oszustwo (art. 286 § 1 k.k.) oraz udaremnienie lub uszczuplenie zaspokojenia wierzyciela (art. 300 § 2 k.k.). O tym, czy w konkretnej sprawie zachodzą znamiona czynu zabronionego, rozstrzyga analiza dokumentów.

Obie drogi są niezależne i realizują różne cele. Postępowanie cywilne prowadzi do tytułu wykonawczego, karne — do ustalenia odpowiedzialności sprawcy. Postępowanie karne daje też podstawę do wniosku o naprawienie szkody (art. 46 k.k.). Nie zastępuje ono drogi cywilnej i nie zawsze jest właściwe — dlatego zaczynamy od analizy, a nie od pisma.

Sposób sporządzenia zawiadomienia wpływa na to, jak sprawa zostanie rozpoznana. Zawiadomienie, które zawiera uporządkowany stan faktyczny, kwalifikację prawną i konkretne wnioski dowodowe, jest innym dokumentem niż relacja spisana przy okazji zgłoszenia. Nie jest to gwarancja wszczęcia postępowania — o tym decyduje prokurator — ale rzetelnie przygotowany materiał ogranicza pole do jego pominięcia.

Na takie postanowienie przysługuje zażalenie (art. 306 k.p.k.), które wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia. Zażalenie musi odnosić się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu, dlatego przygotowujemy je na podstawie akt, a nie samego postanowienia.

Sąd, skazując sprawcę, może orzec obowiązek naprawienia szkody (art. 46 k.k.). Nie jest to jednak automatyczne i nie zależy od nas — o wyroku i jego treści decyduje sąd. Nie składamy obietnic co do wyniku ani terminu zakończenia sprawy; żaden uczciwy podmiot nie jest w stanie ich złożyć.

Udział pokrzywdzonego zwykle sprowadza się do złożenia zeznań. Pozostałe czynności — pisma, wnioski dowodowe, udział w rozprawach — wykonuje pełnomocnik. Jeżeli organ wezwie Cię do osobistego stawiennictwa, pełnomocnik może Ci towarzyszyć.

Na czas trwania postępowania sąd może zastosować środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo nakazu powstrzymania się od określonej działalności (art. 276 k.p.k.). W razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej sąd może orzec zakaz jej prowadzenia (art. 41 § 2 k.k.). To decyzje organów procesowych, nie nasze — ale pokazują, że odpowiedzialność karna dotyka osób zarządzających, a nie wyłącznie spółki.

W sprawie o prawa majątkowe o wartości powyżej 20 000 zł opłata od pozwu wynosi 5% wartości przedmiotu sporu. Złożenie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa nie wiąże się z opłatą liczoną od wysokości roszczenia. Zasady naszego wynagrodzenia ustalamy indywidualnie dla konkretnej sprawy i przedstawiamy na piśmie, zanim rozpoczniemy współpracę — bez opłat naliczanych zanim poznamy sprawę. Po wycenę napisz na biuro@krajowyinstytutprawakarnego.pl.

Nie — i mówimy to wprost. Sprawy o charakterze wyłącznie cywilnym powinny trafić na drogę cywilną lub do windykacji. Rozstrzyga o tym analiza, od której zaczynamy każdą współpracę. Porównanie obu dróg znajdziesz na blogu →

Napisz na biuro@krajowyinstytutprawakarnego.pl — opisz krótko przebieg sprawy i wskaż, jakimi dokumentami dysponujesz. Odpisujemy w dni robocze. Na tym etapie nie prowadzimy kontaktu telefonicznego: chcemy najpierw zobaczyć dokumenty, bo bez nich każda ocena sprawy byłaby zgadywaniem.